Spis treści:
- Jak wygląda kania czarna?
- Gdzie w Polsce występuje kania czarna?
- Wyjątkowe zwyczaje kani czarnej
Jak wygląda kania czarna?
Kania czarna (Milvus migrans) jest średniej wielkości ptakiem drapieżnym z rodziny jastrzębiowatych. Dorosłe osobniki osiągają długość ciała ok. 55-63 cm, a rozpiętość ich skrzydeł sięga 140 cm. Masa ciała zazwyczaj nie przekracza 900 g.
W czasie lotu kania czarna wygląda niezwykle lekko i elegancko, przez co zyskała przydomek latającej damy. Jej skrzydła są długie i lekko załamane. W czasie lotu ogon jest trójkątny, a wcięcie jest niewidoczne ze względu na rozłożone sterówki. Ten charakterystyczny kształt sprawia, że sylwetkę tego ptaka drapieżnego można z łatwością rozpoznać nawet z dużej odległości.
Kania czarna potrafi szybować godzinami, niemal nie poruszając skrzydłami, choć ogon jest w nieustannym ruchu. Osiąga to dzięki doskonale opanowanej umiejętności wykorzystywania prądów powietrznych.
Gdzie w Polsce występuje kania czarna?
Chociaż kania czarna jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych ptaków drapieżnych świata, to w Polsce należy do gatunków rzadkich. Z tego też powodu jest objęta ochroną ścisłą. Gniazduje głównie w północnej i zachodniej części kraju, zwłaszcza na Pomorzu, Warmii i Mazurach. Czasem można ją spotkać też na Śląsku, w Wielkopolsce i na Ziemi Lubuskiej.
Ten drapieżnik preferuje zróżnicowany krajobraz. Istotne są dla niego stare lasy w pobliżu rzek, jezior lub stawów. Najczęściej wybiera miejsca, gdzie łączą się lasy, rzeki i otwarte przestrzenie, co tworzy idealne warunki do żerowania. Gniazda natomiast buduje wysoko na drzewach w pobliżu polan. Konstrukcja powstaje głównie z gałęzi i traw. Samica składa 2-3 jaja, a młode wykluwają się po ok. 4 tygodniach.
Wyjątkowe zwyczaje kani czarnej
Kania czarna nie jest typowym ptakiem drapieżnym, który ogranicza się do gwałtownego spadania z nieba na drobne ssaki i ryby. Ten ptak nie gardzi padliną oraz pisklętami innych gatunków. Latająca dama znana jest ze skutecznego odstraszania innych drapieżników, co pozwala jej bez większego wysiłku sięgnąć po zdobycz.
Co ciekawe, w niektórych regionach, w szczególności w Australii, kanie czarne przenoszą płonące gałęzie w suche rejony. W ten sposób wzniecają ogień i wypłaszają z ukrycia drobne gryzonie, które następnie z łatwością mogą złapać. Z tego powodu kanie czarne i kanie rude są tam nazywane ognistymi jastrzębiami.
Źródła: lasy.gov.pl, encyklopedialesna.com, animalia.bio, birdnote.org
