Możesz go spotkać w nietypowych miejscach. Ta sowa ma wyjątkowe upodobania

W literaturze ornitologicznej puszczyk zwyczajny (Strix aluco) uchodzi za gatunek skrajnie eurytopowy. Oznacza to, że z łatwością przystosowuje się do życia w różnych warunkach środowiskowych. Już w 1983 roku H. Mikkola w opracowaniu "Sowy Europy" określił puszczyka zwyczajnego jako "ekologicznie najbardziej wszechstronną sowę Europy". Ta cecha sprawia, że ten średniej wielkości ptak jest obecnie najpowszechniej występującym gatunkiem sowy w Europie.

Puszczyk zwyczajny nie wpisuje się w standardowy schemat, który wymaga wędrówki do lasu w celu obserwacji. Co prawda stare drzewostany stanowią dla niego idealne siedlisko, to nie są jedynym odpowiednim miejscem. Ten gatunek sowy potrafi gniazdować wszędzie tam, gdzie znajdzie osłonę, względny spokój i dostęp do pożywienia. Z tego względu puszczyki zwyczajne można zaobserwować nie tylko w lasach, ale też w parkach miejskich i pasach zieleni między zabudowaniami, a nawet na strychach domów.

To właśnie fakt, że puszczyk chętnie korzysta z budynków stworzonych przez człowieka, często budzi największe zaskoczenie. Dla tej sowy najważniejsza jest funkcjonalność. Jeśli dana przestrzeń spełni skromne wymagania sowy, to stanie się ona jej pełnoprawnym terytorium.

Kluczem do sukcesu tych sów jest ich brak przywiązania do konkretnego typu środowiska. W przeciwieństwie do gatunków silnie wyspecjalizowanych, puszczyk zwyczajny nie potrzebuje konkretnego rodzaju drzew, pożywienia czy warunków. Taka elastyczność sprawia, że znakomicie odnajduje się w świecie podzielonym drogami, zabudowaniami czy polami uprawnymi. Dodatkowo wykazuje dużą tolerancję na hałas i światło, przez co sąsiedztwo człowieka nie jest dla niego dużym kłopotem.

Chociaż puszczyk zwyczajny może mieszkać nawet tuż za oknem, to wypatrzenie go będzie stanowiło spore wyzwanie. Jest to nocny gatunek sowy, który cały dzień spędza w dziupli lub innej kryjówce.

Co ciekawe, puszczyki zwyczajne charakteryzują się największą zmiennością upierzenia. Ich pióra mogą mieć dowolne odcienie barwy rdzawej i szarej. Zawsze jednak stanowią doskonały kamuflaż, dodatkowo utrudniający zauważenie sowy. Spód ciała, ciemniejszy od wierzchu, ozdobiony jest czarnym lub czarno-białym wzorem przypominającym odwróconą jodełkę, który występuje niezależnie od koloru upierzenia. Długość ciała puszczyka zwyczajnego to ok. 37-46 cm, a rozpiętość skrzydeł sięga 104 cm. 

Krępa sylwetka, ogromne oczy i puszyste pióra sprawiają, że puszczyk wygląda jak urocza, pluszowa zabawka. Wciąż jednak pozostaje doskonałym drapieżnikiem, zdolnym do bezszelestnego lotu i precyzyjnych łowów.

Źródła: jestemnaptak.pl, rpn.gov.pl, ekologia.pl, sowy.sos.pl