Niezwykła królewska rezydencja zachwyca także zimą. Można ją zwiedzać

Miejsce zanurzone w szkockich lasach, pośród wyżyn, od setek lat przyciągało uwagę monarchów. Już w XIV wieku król Robert II Szkocki miał tam swój niewielki domek. W 1390 roku, za sprawą Sir Williama Drummonda, powstał kamienny zamek. Posiadłość przechodziła w ręce różnych potężnych rodów.

Jednak Zamek Balmoral największą sławę zyskał za sprawą królowej Wiktorii i księcia Alberta, którzy kupili posiadłość w 1852 roku. Książę Albert zlecił stworzenie znacznie większej, nowocześniejszej rezydencji. Przez kolejne lata zamek był dziedziczony przez kolejnych monarchów.

To właśnie tę szkocką rezydencję ukochała sobie królowa Elżbieta II, która powtarzała, że to jest jej prawdziwy dom. Był to azyl, w którym zawsze można było się schronić i odpocząć. Było to też miejsce wielu burzliwych wydarzeń. W Zamku Balmoral rodzina królewska dowiedziała się o śmierci Diany w 1997 roku. Z kolei w 2022 roku w tej rezydencji odeszła w spokoju, w otoczeniu ciszy i historii, najdłużej panująca monarchini, Elżbieta II.

Choć Zamek Balmoral wydaje się nierealny, to jest prawdziwą, surową rezydencją zanurzoną w sercu szkockich wyżyn. Monarchowie pragnęli prywatnej siedziby z daleka od zgiełku i znaleźli ją w malowniczym Aberdeenshire na wschodnim brzegu rzeki Dee w północno-wschodniej Szkocji. Ciekawostką jest również, że królewska rezydencja znajduje się na terenie rozległego Parku Narodowego Cairngorms obejmującego wrzosowiska, lasy i 5 z 6 najwyższych szczytów Wielkiej Brytanii.

Zamek Balmoral urzeka złożoną architekturą i niezwykłą dbałością o detale. W otoczeniu zieleni, na pustkowiu, wygląda baśniowo. Jego charakterystyczną cechą jest styl znany jako Scottish Baronial, wyróżniający się stożkowymi wieżyczkami, asymetrycznym planem oraz schodkowymi szczytami.

Wieża główna ma ok. 30 metrów wysokości, a całość zbudowana jest z jasno-szarego granitu. Za sprawą księcia Alberta, który był zaangażowany w każdy etap budowy zamku, rezydencja łączy wiktoriańską wygodę z romantycznym wyobrażeniem średniowiecza. Z kolei wykorzystanie lokalnego granitu sprawia, że budowla znakomicie odzwierciedla charakter Highlandów. Potężne, surowe mury i wieże doskonale komponują się z otaczającą je naturą.

Rozległy teren pałacu obejmuje ponad 20 tys. hektarów wrzosowisk i lasów. Zamieszkują je różne zwierzęta, takie jak jeleń szlachetny, wiewiórka ruda czy orzeł przedni. Tradycyjnie zwiedzanie Zamku Balmoral było możliwe w sezonie wiosenno-letnim, najczęściej od kwietnia do sierpnia. Turyści mogli spacerować właśnie po terenie zewnętrznym, ponieważ rezydencja jest prywatną własnością rodu Windsorów. Do wglądu była również sala balowa, stajnie i wozownia.

Na szczególną uwagę zasługują ogrody rozwijane już od lat 20. XX wieku. To właśnie wtedy Maria Teck założyła ogród formalny, a książę Filip rozwijał ogród warzywny, który od lat niezmiennie zaopatruje kuchnię królewską. Z okazji jubileuszu Elżbiety II w 2002 roku powstała Oranżeria Jubileuszowa, a król Karol III założył Labirynt Ostu.

To właśnie król Karol III odmienił charakter Zamku Balmoral i w 2024 roku wprowadził historyczną zmianę. Pierwszy raz od ponad 170 lat do ruchu turystycznego zostało udostępnione wnętrze szkockiego pałacu, choć w ograniczonym stopniu. W wybranych miesiącach można zwiedzić prywatne komnaty monarchów, jadalnię i bibliotekę. Wycieczki organizowane z przewodnikiem w grupach po 10-12 osób, a dziennie może wejść zaledwie kilka grup.

Większa swoboda panuje podczas zwiedzania ogrodów i okolicznych terenów. Można zanurzyć się w ich pięknie również zimą, choć wciąż jedynie w wybrane dni. Dlatego przed zaplanowaniem podróży warto zapoznać się z informacjami dotyczącymi dni i godzin otwarcia.

Źródła: national-geographic.pl, szkocki.pl, balmoralcastle.com, zamki-szkocji.com