Pojawia się na łąkach już w kwietniu. Jest jadalna i ceniona za wyjątkowy smak

Gęśnica wiosenna (Calocybe gambosa) znana jest też jako grzyb św. Jerzego, majówka wiosenna i gąska majowa. To gatunek grzyba z rodziny kępkowcowatych, którego znaleźć można wiosną. Jego druga nazwa wiąże się z dniem św. Jerzego, ponieważ owocniki tradycyjnie pojawiają się w okolicach 23 kwietnia.

W celu rozpoznania grzyba warto zwrócić uwagę na kilka cech:

• kapelusz o średnicy 6-12 cm i gładkiej, matowej powierzchni
• kolor od białego do kremowego
• masywny i jednolity trzon o wysokości do 9 cm
• miąższ biały i twardy
• cienkie, gęsto ułożone białe lub kremowe blaszki
• blaszki wyraźnie wycięte przy trzonie
• mączny i lekko ogórkowy zapach

Podczas grzybobrania trzeba uważać na gatunki podobne. Najbardziej charakterystyczny jest zapach grzyba oraz trzon pozbawiony pierścienia. Gęśnica wiosenna najczęściej mylona jest z włókniakiem ceglastym (Inosperma erubescens) oraz dzwonkówką trującą (Entoloma sinuatum). W razie jakichkolwiek wątpliwości lepiej jest zrezygnować ze zbioru lub oddać grzyby do identyfikacji, której dokona ekspert.

Grzyb św. Jerzego zwykle pojawia się w połowie kwietnia, a zbierać go można aż do czerwca. Rośnie przede wszystkim na łąkach, pastwiskach, polanach, obrzeżach lasów i na trawiastych terenach otwartych. Preferuje gleby bogate w wapń.

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tego gatunku są tzw. czarcie kręgi. Są to okręgi lub łuki utworzone z owocników. Jest to efekt rozrastającej się pod ziemią grzybni. Stopniowo tworzy ona krąg lub jego fragment, z którego brzegów wyrastają nowe grzyby.

Gęśnica wiosenna jest grzybem jadalnym, a w dodatku uważanym za wyjątkowo smaczny. W wielu europejskich krajach jest chętnie wykorzystywana w kuchni. Zazwyczaj smaży się ją na maśle, dusi w sosach, a także dodaje do omletów i zup. Nie nadaje się jedynie do suszenia, ponieważ traci wtedy swój charakterystyczny zapach.

Źródła: lasy.gov.pl, ekologia.pl