Zaskakujące stworzenia żyją w zaspach śnieżnych. To mistrzowie w skokach

Skoczogonki to stali mieszkańcy lasów, ponieważ żyją w ich ściółce, glebie, w mchu oraz na liściach. Jednak właśnie zimą pchły śnieżne są bardziej widoczne niż podczas innych pór roku, za sprawą swojego ciemnego ubarwienia, które kontrastuje ze śniegiem. Badacze nadal nie są pewni, dlaczego skoczogonki zbierają się na nim w skupiska, ale jedna z nich wskazuje na migrację wynikającą z przeludnienia lub braku pożywienia. Poza tym, skoczogonki są milimetrowe oraz niezwykle szybkie, potrafią w zaledwie jedną sekundę wykonać 368 salt w powietrzu. Jak im się to udaje? 

Niestety tempo skoków pcheł śnieżnych jest zbyt szybkie dla ludzkiego oka, a nawet kamer lub aparatów. Z tego powodu badacze z Uniwersytetu Stanowego Północnej Karoliny sfilmowali gimnastykę skoczogonków kamerą szybkoklatkową. Warto dodać, że pchły śnieżne nie posiadają skrzydeł, jadu, albo innych mechanizmów obronnych poza umiejętnością szybkiego skoku. Jak więc wykonują tak spektakularne skoki? 

Nie używają do tego nóg, a furkulii, czyli umieszczonej na ich brzuchu “dźwigni" o kształcie widełek, czyli tzw. widełek skokowych utrzymywanych przez dwa haczyki określanych retinakulum. Kiedy skoczogonek wykonuje salto, furkula działa niczym trampolina, od której końcówki pchła śnieżna odbija się od podłoża i leci zawsze w tył. Dzięki temu potrafią wyskoczyć na wysokość około 80 razy większą niż wzrost skoczogonków i wykonują w zaledwie jedną sekundę 368 obrotów.  

Te malutkie zwierzęta nie są groźne oraz szkodliwe zarówno dla ludzi, jak i zwierząt, ale za to cenne dla przyrody. Ich obecność pomaga rozkładać materię organiczną, przez co wzbogacają glebę, a poza tym zjadają także mikroskopijne grzyby, pierwotniaki i nicienie. W łańcuchu pokarmowym pchły śnieżne są drapieżnikami, jak również ofiarami chrząszczy, mrówek oraz stonóg, ale potrafią także dożyć do dwóch lat.  

Źródło: national-geographic.pl, fakt.pl, wildlifeinwinter.com, agriculture.vermont.gov, entomology.umn.edu.