Spis treści:
- Grzyb o niezwykłym wyglądzie
- Znakomite uzupełnienie zbiorów
- Gdzie i kiedy rośnie lejkowiec dęty?
Grzyb o niezwykłym wyglądzie
Lejkowiec dęty (Craterellus cornucopioides) zdecydowanie nie należy do grzybów wizualnie atrakcyjnych. Jego ciemnoszary, a czasem czarny kolor sprawia, że dobrze wtapia się w ściółkę leśną i bywa trudny do zauważenia, a przy tym nie jest tak chętnie zbierany jak kurki czy borowiki.
Owocniki mają kształt lejkowaty i osiągają wysokość do 15 cm oraz szerokość w górnej części do 8 cm. Strona zewnętrzna owocników jest początkowo gładka, a z czasem zaczyna się delikatnie fałdować. U starszych osobników trzon ma biały nalot spowodowany wysypem zarodników. Miąższ grzyba jest sprężysty, a po wysuszeniu staje się kruchy. Po namoczeniu odzyskuje swoją sprężystość.
Lejkowiec dęty znany jest też pod takimi nazwami jak wronie uszy, kominki, cholewki, trąbka umarłych, trąbka śmierci czy wroniak.
Znakomite uzupełnienie zbiorów
W Polsce lejkowiec dęty często jest omijany przez grzybiarzy. Jego wygląd nie jest zachęcający, ale warto dać mu szansę. Kucharze doceniają go za przyjemny, korzenny aromat i delikatny smak. Doskonale pasuje do potraw mięsnych, makaronów i zup. Po zmieleniu stosowany jest również jako przyprawa. Co ciekawe, po wysuszeniu lejkowca dętego, grzyb nie traci swojego aromatu.
Polscy grzybiarze sięgają po wiele gatunków grzybów, ale wroniaki budzą mieszane uczucia. W końcu swoim wyglądem przypominają zepsute kurki. Nietypowy kolor grzyba sprawia, że często jest traktowany jako przyrodnicza ciekawostka, a nie kulinarny rarytas.
Gdzie i kiedy rośnie lejkowiec dęty?
Kominki najlepiej zbierać od sierpnia do listopada. Szczególnie obficie występują po intensywnych opadach deszczu. Zwykle rosną w grupach w lasach liściastych i mieszanych. Upodobały sobie towarzystwo buków i dębów.
Lejkowiec dęty jest grzybem jadalnym, choć do spożycia nadają się tylko młode owocniki. W polskiej kuchni najczęściej wykorzystywane są jako składnik farszu lub dodatek do jajecznicy.
Ze względu na charakterystyczny wygląd, jest dość łatwy do rozpoznania. Można go pomylić z lejkowniczkiem pełnotrzonowym (Craterellus undulatus) i pieprznikiem szarym (Cantharellus cinereus). Nie jest to jednak niebezpieczna pomyłka, ponieważ wszystkie te gatunki grzybów są jadalne. Z tego powodu wroniak jest polecany początkującym grzybiarzom.
Źródła: ekologia.pl, encyklopedialesna.pl
