Jak znaleźć borowika usiatkowanego? Poradnik grzybiarza krok po kroku

Borowik usiatkowany (Boletus reticulatus) to jeden z najbardziej cenionych grzybów jadalnych w Polsce. Przez lata traktowano go jako odmianę borowika szlachetnego, ale obecnie jest klasyfikowany jako odrębny gatunek. Jego charakterystyczne cechy są dość wyraźne. Musisz tylko wiedzieć, na co zwrócić uwagę.

Kapelusz borowika usiatkowanego osiąga nawet do 25 cm średnicy i ma kolor od jasnobrązowego po ochrowy. Powierzchnia kapelusza jest matowa, a w czasie suszy bywa lekko spękana. Najważniejszym elementem rozpoznawczym jest trzon borowika usiatkowanego, który na całej długości pokryty jest wyraźną, siateczkowatą strukturą. To właśnie ta cecha odróżnia borowika usiatkowanego od innych gatunków grzybów. Tej siateczce również zawdzięcza swoją nazwę.

Natomiast miąższ borowika usiatkowanego jest biały i nie zmienia koloru po przekrojeniu. Jego smak jest określany jako delikatny i lekko orzechowy. Uwagę warto zwrócić też na rurki, które u młodych owocników są białe, a z wiekiem przybierają barwę oliwkowozieloną.

To smaczny grzyb ciepłolubny, który pojawia się wcześniej niż większość borowików. Pierwsze owocniki można znaleźć już na przełomie kwietnia i maja, a sezon na grzybobranie trwa aż do sierpnia lub września. Najczęściej rośnie w lasach liściastych, w szczególności pod dębami i bukami. Można go spotkać także na obrzeżach lasów, polanach oraz w lasach mieszanych. Rzadko występuje w miejscach zdominowanych przez roślinność i wysokie trawy.

Preferuje gleby wapienne i dobrze nasłonecznione stanowiska, co odróżnia go od wielu innych grzybów leśnych, które wolą wilgoć i cień. Co ciekawe, zdarza się, że borowik usiatkowany pojawia się również w parkach miejskich, o ile tylko nie ma tam zbyt wiele roślinności, a zamiast tego jest dobrze rozwinięta warstwa mszysta.

Zastanawiając się, jak znaleźć borowika usiatkowanego w lesie, warto wziąć pod uwagę jego preferencje. Wiedząc, że ten grzyb jadalny lubi miejsca jasne i ciepłe, warto skupić się na fragmentach lasów liściastych, w których słońce bez problemu dociera do ściółki leśnej. Kiedy zlokalizujesz stare dęby i buki rosnące w pewnym rozproszeniu, wokół których gleba jest sucha i lekko piaszczysta, to twoje szanse na znalezienie borowika usiatkowanego znacząco wzrosną.

Najczęściej bywa mylony z borowikiem szlachetnym (Boletus edulis), choć na szczęście nie jest to pomyłka szkodliwa, ponieważ oba gatunki są jadalne i smaczne. Bardziej problematyczne jest pomylenie borowika usiatkowanego z goryczakiem żółciowym (Tylopilus felleus). Chociaż nie jest to grzyb trujący, to jest niejadalny i niezwykle gorzki. Już jeden owocnik jest w stanie zepsuć całą potrawę i sprawić, że będzie się ona nadawała jedynie do wyrzucenia. Żeby odróżnić borowika usiatkowanego od goryczaka, warto zwrócić uwagę na siateczkę, która u goryczaka jest ciemniejsza. Pory natomiast są różowe, a nie żółto-oliwkowe.

Rzadziej mylony jest z krwistoborowikiem szatańskim (Rubroboletus satanas). Tutaj warto zwrócić uwagę na czerwony trzon oraz miąższ, który staje się błękitny po przekrojeniu.

Borowik usiatkowany należy do tzw. prawdziwków i jest wysoko ceniony w kuchni. Jego miąższ jest jędrny, aromatyczny i dobrze znosi obróbkę termiczną. Nadaje się zarówno do smażenia, gotowania, jak i suszenia. Co istotne, zachowuje smak nawet po przetworzeniu, co wśród grzybów jadalnych nie jest regułą. To właśnie połączenie walorów smakowych i stosunkowo wczesnego pojawiania się owocników sprawia, że borowik usiatkowany jest dla wielu grzybiarzy jednym z najbardziej pożądanych grzybów wiosennych.

Trzeba jedynie zachować ostrożność podczas grzybobrania. Chociaż dość ciężko pomylić go z jakimkolwiek grzybem trującym, to w razie jakichkolwiek wątpliwości, zawsze bezpieczniej jest zrezygnować ze zbioru.

Źródła: hub.pl, przyrodniczo.pl