Bieszczadzkie żubry policzone. Co martwi naukowców mimo stabilizacji?

Coroczna inwentaryzacja żubrów w Bieszczadach potwierdza stabilizację populacji tego chronionego gatunku oraz jego dalszą ekspansję terytorialną. Tegoroczny spis, który miał miejsce w marcu, wykazał obecność łącznie 880 dziko żyjących żubrów, z czego 60 przebywało po słowackiej stronie Bieszczadów. W porównaniu do ubiegłego roku liczba żubrów wzrosła o 100 osobników.

Bieszczadzkie żubry od ponad 60 lat pozostają pod opieką tutejszych leśników. Jednak w 2009 roku Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska formalnie powierzyła bieszczadzkim nadleśnictwom zadanie monitorowania populacji żubra, w tym coroczną inwentaryzację stad. Dzięki temu wcześniejsze szacunkowe dane zastąpiono systematycznym spisem oraz stałym monitoringiem zdrowotnym żubrów.

Przeczytaj także: Ten widok może przerazić. Czym są "palce diabła"?

Otrzymane dane są wyjątkowo precyzyjne, ponieważ inwentaryzacja żubrów odbywa się w ciągu jednego dnia, w tym samym czasie we wszystkich jednostkach (również na terenach prywatnych). Dodatkowo spis poprzedza wielodniowa obserwacja stad, dzięki czemu wyklucza się ryzyko podwójnego policzenia tego samego osobnika. Natomiast monitoring zdrowotny populacji żubrów prowadzony jest przez cały rok.

Nadleśnictwo Baligród jest miejscem, gdzie znajduje się najwięcej żubrów - żyją tam 392 osobniki zgrupowane w 14 stadach. Jednak największe stado zimowało pod Otrytem w Nadleśnictwie Lutowiska - liczy aż 99 osobników. Zimą stada przebywają głównie na terenie nadleśnictw: Baligród, Cisna, Komańcza, Lesko, Lutowiska i Stuposiany, a pojedyncze żubry pojawiają się również w nadleśnictwach: Bircza, Brzozów, Dukla i Rymanów.

Żubry powróciły w Bieszczady w październiku 1963 roku, kiedy to pierwsze osobniki trafiły do zagrody aklimatyzacyjnej w Nadleśnictwie Stuposiany. Wiosną 1964 roku 17 żubrów zostało wypuszczonych na wolność, dając początek dzisiejszej populacji. Dzięki ponad 60-letniej opiece leśników oraz monitorowaniu populacji, żubry stały się stałym elementem bieszczadzkiego ekosystemu.

Ich stabilna liczebność jest pozytywnym sygnałem dla ochrony przyrody, jednak naukowcy od lat zwracają uwagę na zagrożenia wynikające z przegęszczenia populacji żubrów. Wzrost liczby osobników nie tylko zwiększa presję na środowisko, ale także potęguje ryzyko epidemii chorób zakaźnych. Jednym z największych zagrożeń epidemiologicznych dla bieszczadzkiej populacji żubra jest telazjoza - choroba pasożytnicza oczu, która może prowadzić do śmierci zarażonych osobników.

Przeczytaj również: Szlak w Bieszczadach dostępny tylko raz w roku. Kiedy można wejść na Opołonek?

Źródła: hub.pl, lasy.gov.pl