Spis treści:
- Czy borowik ceglastopory jest jadalny?
- Jak wygląda borowik ceglastopory?
- Jak odróżnić borowika ceglastoporego od borowika szatańskiego?
- Kiedy zbierać borowika ceglastoporego i gdzie go szukać?
Czy borowik ceglastopory jest jadalny?
Borowik ceglastopory (znany też jako krasnoborowik ceglastopory, pociec i grzyb wilczy) to grzyb jadalny, ale jedynie pod warunkiem odpowiedniego przygotowania. W stanie surowym zawiera substancje, które mogą wywołać zatrucie pokarmowe objawiające się bólami brzucha i nudnościami. Kluczowa jest obróbka termiczna. To właśnie ten aspekt powoduje, że borowik ceglastopory (Neoboletus erythropus) często traktowany jest jako grzyb wysokiego ryzyka.
Jak wygląda borowik ceglastopory?
Rozpoznanie tego gatunku grzyba bywa trudne i wymaga doświadczenia. Kapelusz ma nawet do 15 cm średnicy, a jego barwa waha się od ciemnobrązowej do kasztanowej. Pod kapeluszem znajdują się żółtawe rurki, które z wiekiem czerwienieją. Miąższ borowika ceglastoporowego intensywnie sinieje po uszkodzeniu (tak samo, jak rurki). Trzon natomiast jest pokryty czerwonymi plamkami i osiąga do 15 cm wysokości. Nie występuje na nim siateczka. Trzon, po naciśnięciu, zaczyna przebarwiać się na granatowy kolor.
Jak odróżnić borowika ceglastoporego od borowika szatańskiego?
Najłatwiej o pomylenie jadalnego borowika ceglastoporowego z trującym borowikiem szatańskim (Rubroboletus satanas). Skutki mogą być tragiczne, dlatego należy zachować szczególną ostrożność. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości bezpieczniej jest zrezygnować ze zbioru danych owocników. Szczególnie że oba te gatunki są do siebie bardzo podobne.
Borowik ceglastopory ma ciemniejszy kapelusz od borowika szatańskiego. Wskazówką może być też miąższ, choć często nie jest to wystarczająco wyraźna różnica. Miąższ borowika ceglastoporego sinieje po przekrojeniu, ale podobnie zachowuje się miąższ borowika szatańskiego, choć tutaj proces ten jest mniej intensywny. Wyraźniejsza różnica jest na trzonie borowika szatańskiego, który zwykle jest jaśniejszy i ma charakterystyczną siateczkę. Co istotne, rurki borowika szatańskiego, tak jak u borowika ceglastoporego, początkowo są żółtawe, a z wiekiem czerwienieją. U starszych osobników natomiast zmieniają barwę z czerwonej na oliwkowozieloną lub brązowooliwkową.
Kiedy zbierać borowika ceglastoporego i gdzie go szukać?
Borowik ceglastopory występuje w lasach liściastych i iglastych, ale najczęściej pojawia się w pobliżu świerków w południowej Polsce. W środkowej i północnej części kraju jego obecność jest rzadkością. Owocniki wyrastają od końca kwietnia do późnej jesieni, choć najwięcej jest ich w okresie od sierpnia do października. Krwistoborowik ceglastopory preferuje gleby kwaśne.
Mając pewność, że w koszyku wylądował borowik ceglastopory, nadal trzeba zachować ostrożność. Ten gatunek grzyba jest jadalny tylko po odpowiednim przygotowaniu. Dawniej mówiło się, że należy ugotować tego grzyba, odlać wodę i ponownie ugotować. Obecnie większość źródeł wskazuje jedynie konieczność zadbania o odpowiednią obróbkę termiczną, np. długie gotowanie lub smażenie. Po obróbce termicznej grzyb zachowuje jędrność miąższu, który jednocześnie traci siną barwę.
Borowik ceglastopory zdecydowanie nie jest grzybem dla początkujących grzybiarzy. Natomiast dla osób z doświadczeniem stanowi ciekawe urozmaicenie grzybobrania.
Źródła: hub.pl, encyklopedialesna.com
