Gratka dla grzybiarzy. Różówka jest jadalna tylko w określonej sytuacji

Gatunek muchomor czerwieniejący (Amanita rubescens) rośnie od czerwca do listopada. Możesz go znaleźć w lasach liściastych, iglastych i mieszanych. W atlasach leśnych często opisywany jest jako grzyb trujący w stanie surowym, ale po odpowiedniej obróbce staje się smacznym grzybem jadalnym. Jest ceniony za delikatny i łagodny smak.

Tego wyjątkowego grzyba można łatwo pomylić z trującym muchomorem plamistym (Amanita pantherina). Dlatego ważne jest, by nie popaść w rutynę i zawsze sprawdzać cechy charakterystyczne znalezionych osobników. Muchomor czerwieniejący potrafi dość mocno zmienić się wraz z rozwojem, przez co rośnie ryzyko pomyłki.

Muchomor czerwieniejący jest też nazywany różówką, muchomorem czerwonawym i muchomorem cętkowanym.

Cechy charakterystyczne muchomora czerwieniejącego pozwalają odróżnić go od grzybów trujących. Kapelusz różówki jest początkowo półkulisty, a następnie staje się wypukły i wklęsły. Jego średnica sięga 15 cm. Ma jasnobrązowy kolor, często z odrobiną czerwieni, a czasem pokrywają go czerwonobrązowe plamy. Miąższ muchomora czerwieniejącego ma kolor biały, ale po uszkodzeniu zabarwia się na czerwono - stąd właśnie wzięła się jego nazwa. Czerwieniejący miąższ jest jedną z kluczowych cech Amanita rubescens, która pozwala odróżnić go od trujących muchomorów.

Różówka ma również czerwieniejący trzon. Choć zwykle jest jasny, to miewa przebarwienia, a po uszkodzeniu pojawiają się brunatne plamy. Trzon jest rozszerzony u podstawy, a jego górną część otacza prążkowany pierścień.

Surowy muchomor czerwonawy jest trujący, ale po odpowiedniej obróbce termicznej staje się smacznym grzybem jadalnym. Przed spożyciem należy go dokładnie usmażyć, udusić lub ugotować. Niektórzy twierdzą, że po usmażeniu jest lepszy od kani, choć oczywiście to rzecz gustu. To doskonały dodatek do zup i sosów. Nie nadaje się jedynie do suszenia.

Muchomor czerwieniejący ma łagodny, lekko mięsisty smak. Jednak ze względu na to, że w stanie surowym jest trujący, a także łatwo pomylić go z innymi gatunkami, przeznaczony jest dla doświadczonych grzybiarzy. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, lepiej będzie zrezygnować ze zbioru. Zawsze warto też rozważyć oddanie zebranych grzybów do identyfikacji w najbliższym punkcie sanitarno-epidemiologicznym.

Muchomor czerwieniejący (Amanita rubescens) należy do rodziny Amanitaceae, podobnie jak jego trujący kuzyn, jakim jest muchomor plamisty (Amanita pantherina). Choć oba grzyby leśne występują w tym samym okresie i w tych samych lasach, to różnią się wyglądem. Trzon muchomora czerwieniejącego ma wyraźny pierścień z delikatnymi prążkami, a w miejscu naciśnięcia często przybiera czerwony odcień. W ten sam sposób na uszkodzenie reaguje miąższ muchomora czerwieniejącego. Amanita pantherina ma gładszy, jasny trzon, który nie zmienia barwy.

Równie interesujący jest muchomor twardawy (Amanita excelsa), który bywa mylony z jadalnym muchomorem Amanita rubescens. Jednak jego miąższ i trzon, w przeciwieństwie do miąższu muchomora czerwieniejącego, nie przybierają różowego odcienia po uszkodzeniu.

Blaszki muchomora czerwieniejącego są gęste, wolne od trzonu i mają różową barwę, przy czym często są pokryte czerwonymi plamkami. Po uszkodzeniu zmieniają kolor na brązowoczerwony. Zwrócenie uwagi na takie detale, jak czerwieniejący trzon, blaszki, pierścień i czerwieniejący miąższ ułatwiają rozpoznawania muchomora czerwieniejącego.

Źródła: encyklopedialesna.com, nagrzyby.pl, cudnapolska.pl