Latarnia morska Czołpino. Niezwykła wycieczka przez Słowiński Park Narodowy

Latarnia morska Czołpino położona jest w centralnej części Słowińskiego Parku Narodowego, pomiędzy miejscowościami Łeba i Rowy. Znajduje się w miejscu wyjątkowym, bo na szczycie zalesionej wydmy o wysokości ok. 56 m n.p.m., nieco ponad kilometr od linii brzegowej Morza Bałtyckiego.

To nietypowe usytuowanie wyróżnia ją na tle innych latarni morskich, które zwykle stoją bezpośrednio przy brzegu. W przypadku Czołpina wysokość wydmy rekompensuje oddalenie od Bałtyku, zapewniając statkom znakomitą widoczność światła. Jednocześnie jest to jedna z odizolowanych latarni morskich w Polsce, do której trzeba wybrać się pieszym szlakiem prowadzącym przez Słowiński Park Narodowy.

Budowa latarni rozpoczęła się w 1872 roku, a projektantem był niemiecki inżynier E. Kummer. Jej uruchomienie nastąpiło 15 stycznia 1875 roku. Na etapie prac budowlanych pojawiło się trochę komplikacji. Jednym z poważniejszych wyzwań były trudne warunki terenowe. Materiały budowlane były transportowane drogą morską, a następnie trafiały na brzeg przy wykorzystaniu specjalnego pomostu. Tu jednak problemy jeszcze się nie kończyły, bo całość musiała trafić kilometr dalej, na szczyt wydmy. Tutaj do transportu materiałów wykorzystano wozy ciągnięte przez konie.

Początkowo źródłem światła w latarni morskiej Czołpino była lampa olejowa, którą elektryczność zastąpiła dopiero w latach 30. XX wieku. Światło latarni od strony Morza Bałtyckiego wzmacnia soczewka Fresnela. To rozwiązanie zostało wynalezione w 1822 roku. Składa się z koncentrycznych pierścieni umożliwiających skuteczne skupianie światła, co w przypadku latarni morskich zapewnia lepiej widoczne światło. Jednocześnie soczewki Fresnela są lżejsze i wymagają mniej materiału niż tradycyjne, grube soczewki. Latarnia zdołała przetrwać ciężkie czasy, nie ponosząc żadnych uszkodzeń. Obecnie jest to zabytek historyczny i atrakcja turystyczna, która wciąż pełni funkcję nawigacyjną.

Latarnia morska w Słowińskim Parku Narodowym ma ok. 25 metrów wysokości. Została zbudowana z czerwonej cegły na kamiennej podstawie. Dzięki położeniu na wysokiej podstawie, źródło światła znajduje się na wysokości ok. 75 m n.p.m., co sprawia, że latarnię widać z ok. 40 km. Dotarcie do latarni morskiej w Czołpinie nie jest skomplikowane. Wystarczy zostawić samochód na jednym z parkingów, a następnie przejść ok. 1,5 km wyznaczonym szlakiem pieszym prowadzącym przez lasy sosnowe. Wejście od strony lądu jest dość strome i dla niektórych osób może wykazać się wymagające. Dłuższe, ale łagodniejsze podejście prowadzi od strony morza. Warto też pamiętać, że latarnia leży na terenie obszaru chronionego, co oznacza nie tylko konieczność zadbania o ciszę i porządek, ale też obowiązek wykupienia biletów.

Ze szczytu platformy widokowej na latarni morskiej roztacza się jedna z najrozleglejszych panoram polskiego wybrzeża. Widać stąd m.in. ruchome wydmy oddzielające jezioro Łebsko od Morza Bałtyckiego, rozległe obszary lasów oraz przybrzeżne jeziora.

Będąc na miejscu, warto zwiedzić również okolicę latarni. Wędrując na południe, dojdzie się do pobliskiego Muzeum Słowińskiego Parku Narodowego, które zostało otworzone w zabytkowej Osadzie Latarników, która stanowi skupisko zabudowań związanych z dawną obsługą latarni morskiej Czołpino. Z kolei kierując się na północ, trafi się na dziką plażę. Stąd można skusić się o nieco dłuższy spacer, bo 4 km na zachód znajduje się słynny zatopiony las koło Czołpina. Jest to pozostałość po puszczy bukowo-dębowej, która rosła w tym miejscu ok. 3 tys. lat temu. Pozostałości drzew zostały odkryte przez jeden z silniejszych sztormów, a teraz ponownie stopniowo pokrywają się piaskiem.

Źródła: hub.pl, pomorskie.travel, latarnie.pl