Przetrwał setki lat w trudnych warunkach. Rośnie także w Polsce

Zwykły jałowiec pospolity często jest przez nas pomijany w naturze. Naukowcy odkryli jednak, co sprawia, że jest wyjątkowy wśród europejskiej flory.

Długowieczność wśród roślin to nic wyjątkowego. Doskonale znane nam się gatunki drzew, których wiek może sięgać nawet setek lat. Nowe odkrycie naukowców może jednak wprawiać w zdumienie, szczególnie że dotyczy zwykłego krzewu, który występuje praktycznie w całej Europie, dużej części Ameryki Północnej, a nawet na wybrzeżu Oceanu Arktycznego. Zespół badawczy koordynowany przez Uniwersytet w Padwie pod lupę wziął jałowca pospolitego, którego odporność i wytrzymałość sprawiły, że jest prawdziwym rekordzistą. Pełny artykuł opublikowany został w czasopiśmie Ecology Amerykańskiego Towarzystwa Ekologicznego.

Badania naukowców dotyczyły terenu Laponii w Finlandii. Właśnie tam udało im się zbadać tę roślinę. Okazało się, że jest to "najstarszy nieklonalny gatunek drzewiasty w biomie tundry i na kontynencie europejskim". Wyjaśnienie tego określenia ciekawskim zapewnił portal National Forest Foundation. Jałowiec nie rozmnaża się przez klonowanie, przez co jego pień ma taki sam wiek, jak korzenie. Badaczom udało się znaleźć egzemplarz, którego pień nie przekracza 10 cm wysokości, ale liczy sobie aż 1647 lat. Tym samym jest starszy od najstarszych europejskich drzew aż o czterysta lat.

Jałowiec nie zachwyca wyglądem, a zwykle wykorzystywany jest jako przyprawa albo składnik ginu. Jest jednak niezwykle wytrzymały, co podkreślają naukowcy. Życie roślin na obszarach podbiegunowych nie jest łatwe, a warunki pogodowe stanowią wyzwanie nawet dla osób, które próbują zbadać te tereny. Nie ma tam drzew, a nadzieją dla naukowców stał się właśnie jałowiec, który może być kluczowy dla zrozumienia procesów, które zachodzą w tamtejszym ekosystemie. Dzięki niemu możliwe jest przeprowadzenie badań dendrochronologicznych, które polegają na analizie rocznych słojów roślin zdrewniałych.

Dzięki jałowcowi badaczom może udać się ustalić przyszłe wahania temperatury, wzorce opadów, a nawet prawdopodobne ekstremalne zdarzenia na tym terenie. Przyda się to szczególnie w obliczu przyszłych zmian klimatycznych, które na pewno nie oszczędzą żadnej części naszej planety. Naukowcy liczą, że uda im się stworzyć plan, pozwalający na zachowanie bioróżnorodności w sferze podbiegunowej.

Źródło: g.pl