Ta dolina na Podlasiu to rzeczny labirynt. Wyjątkowa o każdej porze roku

Północno-wschodnia Polska kojarzy się głównie z jeziorami i lasami, jednak to właśnie tam płynie jedna z najcenniejszych polskich rzek — Narew. To wyjątkowy obszar, gdzie natura zachwyca różnorodnością i wciąż pozostaje niemal nietknięta działalnością człowieka.

Narwiański Park Narodowy często określa się mianem "Polskiej Amazonki" - i trudno się temu dziwić. Rzeka Narew, która na tym odcinku tworzy unikatową sieć rozgałęzień, przypomina gigantyczny wodny labirynt. To jeden z nielicznych w Europie przykładów rzek anastomozujących, czyli takich, które zamiast jednego koryta mają ich wiele. System kilkudziesięciu głębszych i płytszych odnóg powstał dzięki wielowiekowym procesom torfowienia oraz bujnemu rozwojowi roślin szuwarowych, które spowalniały nurt i dzieliły go na kolejne koryta. To właśnie ta hydrologiczna mozaika sprawia, że krajobraz doliny Narwi jest jednym z najbardziej charakterystycznych w Polsce. Krajobraz zmienia się tu z każdym podniesieniem lub opadnięciem poziomu wody, a dolina rzeki tworzy mozaikę rozlewisk, wysp, torfowisk i bujnych łąk. Park obejmuje 30-kilometrowy odcinek doliny między Surażem a Rzędzianami i ponad 6,8 tys. hektarów terenów, gdzie woda, bagna i ląd tworzą niesamowitą kompozycję.

Ta zmienność środowiska tworzy idealne warunki dla wyjątkowo bogatej fauny i flory. Tutejsza roślinność liczy aż 704 gatunki — od typowych roślin szuwarowych po rzadkie gatunki, takie jak goździk pyszny, gnidosz błotny czy mieczyk dachówkowaty. Dolina Narwi to również ostoja ptaków wodno-błotnych: stwierdzono tu występowanie 213 gatunków, z czego aż 160 to gatunki lęgowe. To niemal połowa awifauny Polski. Symbolem parku jest błotniak stawowy, ale prawdziwym skarbem jest wodniczka — globalnie zagrożony gatunek, dla którego tutejsze mokradła stanowią jedno z najważniejszych miejsc w Europie. Bogactwu ptaków sprzyjają także liczne ryby, płazy i ssaki związane ze środowiskiem wodnym, takie jak wydra czy bóbr. Co ciekawe, większość gruntów w granicach parku to tereny prywatne — około 12 tysięcy działek,  a park nie ma ani jednego obszaru ochrony ścisłej. To ewenement na skalę kraju i dowód na to, że tradycyjne użytkowanie ziemi oraz ochrona przyrody potrafią współistnieć.

Wiosną teren zamienia się w tętniący życiem wodny świat, latem odsłania zielone wysepki, a zimą zachwyca ciszą i pastelowymi barwami. To miejsce, w którym natura wciąż rządzi według własnych zasad. Warto je podziwiać niezależnie od panującej pory roku — w każdym sezonie potrafi zachwycić.

Zobacz także: Te "śpiące słonie" mają imponujące rozmiary. Geologiczna atrakcja przy polskiej granicy

Zwiedzanie Narwiańskiego Parku Narodowego to prawdziwa przygoda, niezależnie od tego, czy wybierzemy piesze wędrówki, czy wodne eksploracje. Ze względu na bagienny charakter terenu, park udostępnia turystom specjalnie przygotowane trasy, które prowadzą przez groble, kładki i ścieżki edukacyjne. Jednym z najciekawszych miejsc jest kładka Waniewo-Śliwno z ruchomymi pomostami. To jedyna taka konstrukcja w Polsce — aby przeprawić się na drugi brzeg, trzeba stanąć na platformie i przeciągnąć się łańcuchem przez Narew.

Miłośnicy panoram mogą korzystać z kilku wież widokowych, w tym 44-metrowej wieży w Uhowie, która pozwala zobaczyć z góry całą strukturę "narwiańskiego labiryntu". Do dyspozycji turystów są też krótsze trasy, jak ścieżka "Kładka wśród bagien" przy siedzibie parku w Kurowie, oraz grobla tzw. zerwanego mostu między Kurowem a Kruszewem.

Jednak prawdziwe oblicze tego miejsca najlepiej odkrywa się z poziomu wody. Park oferuje dwa szlaki kajakowe — krótką pętlę wokół Kurowa, którą można pokonać w zależności od wariantu w 45 minut do 3 godzin, oraz długi, 44-kilometrowy szlak "Narwiański labirynt". Druga trasa prowadzi przez najdziksze części parku, a jej pokonanie zajmuje 2-3 dni i pozwala doświadczyć Narwi w najbardziej naturalnej formie.

Źródło: npn.pl, national-geographic.pl