Ta gęś jest Polsce tylko na zimę. Czy słusznie uznana za gatunek inwazyjny?

Ptak ten pochodzący z Ameryki Północnej był sprowadzany do Europy już od XVII wieku, jako gatunek łowny oraz ozdobny, który gościł nawet na królewskich zwierzyńcach. W Polsce bernikla kanadyjska pojawił się dopiero w latach 30. XX wieku, kiedy pierwsze osobniki zaobserwowano na Pomorzu. Ten gatunek gęsi bardzo szybko przystosowuje się do nowego środowiska oraz zimuje w cieplejszych krajach, przez co przylatuje do Polski już w październiku i gości tutaj do marca. Berniklę kanadyjską można zaobserwować w Dolinie Baryczy, na Kaszubach, Zalewie Wiślanym, ponieważ zazwyczaj żyją one w stadach i osiedlają się nad brzegami jezior, rozlewiskami, bagnami oraz łąkami. Jak wygląda zimowe menu tej gęsi? Żywią się one roślinami, jak również bezkręgowcami, przez co zjadają m.in. zboża lub trawy i najczęściej żerują na łąkach, pastwiskach oraz polach. Dlaczego więc ten zimowy gość stanowi zagrożenie dla rodzimej przyrody?  

Gęś uważana jest przede wszystkim za szkodnika, który powoduje największe straty w polach uprawnych oraz zagraża gatunkom wodno-błotnym. Bernikla kanadyjska ma konkurować z nimi o miejsca lęgowe i pokarm. Czy obecność w polskim ekosystemie tego ptaka naprawdę jest niekorzystna? Okazuje się, że ta gęś potrafi wyciągać na powierzchnię z głębin wodorosty, plankton oraz bezkręgowce, które stanowią cenne źródło pożywienia dla mniejszych gatunków ptaków.  

Jak rozpoznać berniklę kanadyjską? Wiele osób może błędnie mylić ją z berniklą północną lub berniklą białolicą. Jednak inwazyjny gatunek gęsi ma czarną i długą szyję oraz charakterystyczne białe plamy na policzkach, jak również wyróżnia się brązowym upierzeniem, które po bokach ma odcień szarobrązowy. Ptaki te mierzą do 100 cm długości oraz osiągają maksymalnie wagę do 6,5 kg, natomiast ich rozpiętość skrzydeł wynosi do 145 cm.  

Źródło: jestemnaptak.pl, iop.krakow.pl, krainaniezwyklosci.pl.