Ten uroczy ssak niemal zniknął z Polski. Wiosną budzi się ze snu

Koszatka leśna (Dryomys nitedula) to niewielki gryzoń, którego ciało mierzy zaledwie 8-10 cm, a ogon dodaje mu kolejne 10 cm. Futro koszatki jest szarożółte na grzbiecie i jaśniejsze na brzuchu. Od nosa do uszu ciągną się charakterystyczne czarne paski.

Jest to zwierzę nocne, które niemal całe życie spędza w koronach drzew. Występuje na znacznej części Euroazji. W Polsce obserwowana jest głównie w Sudetach, a nieco rzadziej w Puszczy Białowieskiej i Knyszyńskiej. Chociaż wyglądem nie przypomina wiewiórki, to jest jej dalekim krewnym. Znacznie bliżej spokrewniona jest z popielicą szarą, którą uznaje się za rekordzistkę zimowego snu.

Koszatki zamieszkują dziuple w drzewach, opuszczone gniazda ptaków i skrzynki lęgowe. Większość dnia spędzają w kryjówce, a wychodzą dopiero nocą, starannie omijając drapieżniki, takie jak sowy. Wiosną i latem dieta tych gryzoni obejmuje rośliny, owoce i bezkręgowce, choć czasem mogą też pokusić się o pisklęta mniejszych ptaków. Jesienią natomiast przestawiają się na orzechy i nasiona.

Hibernacja koszatki leśnej, w zależności od temperatury powietrza, może trwać od października do kwietnia. W tym czasie obniża się temperatura ciała gryzonia, a metabolizm znacząco spowalnia. Dzięki temu jest w stanie przetrwać okres niedoboru pokarmu oraz niskie temperatury.

W marcu lub kwietniu, gdy gryzonie wybudzą się ze snu zimowego, rozpoczynają sezon godowy, który trwa do sierpnia. Młode, ważące ok. 2 g, przez miesiąc karmione są mlekiem matki, a następnie uczą się spożywania stałych pokarmów. Gniazdo opuszczają po dwóch miesiącach, rozpoczynając własne życie w koronach drzew.

Ze względu na niewielką liczebność gatunku, koszatka leśna jest w Polsce objęta ochroną. Jej skryty tryb życia, niewielkie rozmiary i wędrówki w koronach drzew sprawiają, że obserwacja tego uroczego gryzonia jest wyjątkowo trudna.

Źródła: bocian.org.pl, encyklopedialesna.com, animalia.bio