Spis treści:
- Szop pracz w Polsce
- Skąd wzięła się polska nazwa szopa pracza?
Szop pracz w Polsce
Szop pracz to średniej wielkości ssak, który kojarzy się z Ameryką Północną i opowieścią o Pocahontas. W naszym kraju można go spotkać nie tylko w ogrodach zoologicznych.
Zwierzę, które wygląda równie sympatycznie, jak w kreskówce, w Europie jest zaliczane do gatunków inwazyjnych. W Polsce szopy pojawiły się stosunkowo niedawno, ale zagrażają rodzimym gatunkom. To drapieżniki, które polują na ptaki gniazdujące na ziemi i na drzewach. Mogą przenosić wściekliznę i bąblowice. Tą drugą chorobę trudno zdiagnozować. Wywołują ją larwy tasiemca Echinococcus granulosus lub Echinococcus multilocularis, które znajdują się w kale zakażonych zwierząt. Mogą dostać się do organizmu człowieka np. przez spożycie skażonej jajami żywności lub wody.
W poszukiwaniu pożywienia pojawiają się też blisko ludzi. Zdarza się, że niszczą np. ogrody. Pozbycie się tych inteligentnych ssaków z działki może nie być proste, więc warto, aby zajęły się tym odpowiednie instytucje. Nawet jeżeli zaobserwujemy szopa w lesie, to lepiej tego nie bagatelizować. Lepiej to zgłosić do lokalnego urzędu miasta lub gminy.
Zwierzęta te są wszystkożerne i odporne na trudne warunki atmosferyczne, co ułatwia im przetrwanie i szybką kolonizację. Instytut Ochrony Przyrody Polskiej Akademii Nauk prognozuje, że w przyszłości zasiedlą cały kraj.
Skąd wzięła się polska nazwa szopa pracza?
Większość osób rozpoznałaby szopa pracza na zdjęciu, ale znacznie mniej wiedziałaby, dlaczego to zwierzę nosi taką nazwę. Prof. Monika Kresa na stronie internetowego Słownika Języka Polskiego wyjaśnia:
Nazwa pracz szop funkcjonowała na pewno w latach sześćdziesiątych XIX wieku, ponieważ pod nią Procyon loto został opisany w "Zoologii obrazowej dla klas niższych szkół średnich" Maksymiliana Nowickiego. Co ciekawe, autor stosuje ją wymiennie z inną: "ssawiec niedźwiedziowaty". Nie udało mi się niestety ustalić, kto wprowadził do polszczyzny rzeczownik szop, jednak fakty językowe (i leksykograficzne) przemawiają za jego niemiecką etymologią.
Językoznawczyni dodaje, że:
Rzeczownik szop to zatem fonetyczno-ortograficzna adaptacja niemieckiego Schupp, który z kolei pochodzi od czasownika schuppen w znaczeniu "złuszczać, pozbywać się łusek" i nawiązuje zapewne do sposobu, w jaki szopy jedzą. Łuskanie pokarmu umożliwia im bardzo sprawny kciuk, będący cechą charakterystyczną, wyróżniającą je spośród innych drapieżników - a to właśnie cechy dyferencyjne stają zwykle u podstaw mechanizmów nazwotwórczych.
Źródła: gov.pl, strefaagro.pl, iop.krakow.pl, ekologia.pl, sjp.pwn.pl
