Grzybiarze często go omijają. Jest niedoceniany, a ma swoje zalety

Maślak pstry (Suillus variegatus) jest grzybem rurkowym z rodziny maślakowatych. Jego kapelusz ma barwę od żółtej, przez oliwkową po czerwonobrązową. Często jest pokryty charakterystycznymi kosmkami przypominającymi zamsz, które nadają mu chropowaty wygląd. Rurki pod kapeluszem mają kolor żółtawy i z czasem zaczynają zieleniec. Sinieją po naciśnięciu, a następnie brązowieją.

Trzon grzyba ma wysokość 4-10 cm o średnicy do 4 cm. U podstawy jest lekko zgrubiały. Ma kolor żółty lub żółtobrązowy z delikatnym czerwonym odcieniem i jest pozbawiony pierścienia.

Maślak pstry nie urzeka wyglądem, ale też dość łatwo odróżnić go od występujących w Polsce grzybów trujących. Rośnie od czerwca do listopada. Najczęściej pojawia się w lasach iglastych, na wrzosowiskach oraz w miejscach wilgotnych.

Potoczne nazwy maślaka pstrego to m.in. bagniak, jakubek i miodówka.

Ten niepozorny grzyb często jest pomijany przez grzybiarzy. Zarówno przez początkujących, jak i doświadczonych. Osoby zaczynające zbierać grzyby mają wątpliwości co do jego zapachu przypominającego igliwie oraz niewyraźnego smaku. Natomiast osoby doświadczone niejednokrotnie traktują go jako opcjonalny dodatek do grzybobrania i zwyczajnie postanawiają go nie zbierać.

Mimo to wielu kucharzy ceni maślaka pstrego. Odpowiednio przygotowany potrafi pozytywnie zaskoczyć. Ten grzyb jest uznawany za jednego z najlepszych do marynowania, a także jest cennym dodatkiem do sosu śmietanowo-grzybowego. Wykorzystywany jest też m.in. jako farsz do pierogów i pasztetów przygotowywanych na Boże Narodzenie.

Z maślaka pstrego nie trzeba zdejmować skórki, ponieważ w przeciwieństwie do innych gatunków maślaków, nie jest pokryta śluzem. Przeważnie wykorzystuje się go jako dodatek do innych grzybów w farszach, zupach czy sosach.

Maślak pstry występuje w Polsce dość powszechnie. Podczas zbierania trzeba uważać, żeby nie pomylić go z innymi gatunkami grzybów. Bagniak najczęściej mylony jest z maślakiem sitarzem, co nie stwarza dużego problemu, ponieważ oba gatunki są jadalne. Dużo rzadziej bywa mylony z modroborowikiem ponurym, który surowy lub nieodpowiednio przygotowany może być trujący.

Zbieranie grzybów z rurkami jest uznawane za bezpieczne i jest to strategia często wykorzystywana przez początkujących grzybiarzy. Trzeba jednak pamiętać, że nie wszystkie grzyby z rurkami są jadalne. W razie jakichkolwiek wątpliwości warto zrezygnować ze zbioru grzyba lub oddać go do bezpłatnej oceny w stacji sanitarno-epidemiologicznej.

Źródła: atlasgrzybow.online, encyklopedialesna.com, ekologia.pl, grzyby.edu.pl